ياران چه غريبانه ،رفتند ازاين خانه
هم سوخته شمع ما ، هم سوخته پروانه

بشكسته سبوهامان ، خون است به دل هامان
فرياد و فغان دارد ، دردي كش ميخانه

هر سوي نظر كردم ، هر كوي گذر كردم
خاكستر و خون ديدم ،ويرانه به ويرانه

افتاده سري سويي ،گلگون شده گيسويي
ديگر نبود دستي ، تا موي كند شانه

تا سر به بدن باشد ،اين جامه كفن باشد
فرياد اباذرها ،ره بسته به بيگانه

لبخند سروري كو،سرمست و شوري كو
هم كوزه نگون گشته ،هم ريخته پيمانه

آتش شده در خرمن ، واي من و واي من
از خانه نشان دارد ،خاكستر كاشانه

اي واي كه يارانم ،گلهاي بهارانم
رفتند از اين خانه ،رفتند غريبانه