سلامت كار براي كارگران

طب كار و سلامت كارگران اهميت بالائي دارد. اين كه كارگر در محيط كار خود با چه عواملي مواجه است كه مي تواند براي سلامت وي خطرساز باشد.

برخي از اين عوامل به مرور زمان بوجود مي آيند، برخي ديگر درمان پذير نيستند و از جمله مهمترين ويژگي هاي آنها اين است كه قابل شناسائي و پيگيري مي باشند. اين عوامل به صورت فيزيكي، شيميايي، زيست شناختي و روانشناسي كارگر را تحت تأثير قرار مي دهند.

در علم طب كار فقط كارگر مورد نظر نيست، بلكه اعضاي خانه او نيز بايد تحت پوشش درماني قرار گيرند. نظارتي كه در كارخانه ها و صنايع انجام مي شود، شامل كارخانه ها و صنايع درشت است و 80 درصد كارگران نيز در كارخانه هاي كوچك و كمتر از 50 نفر كار مي كنند.

يك مشكل مطرح در اين زمينه اين است كه حتي قانون تأمين اجتماعي شامل كارگاههاي زير 5 نفر نيست و معاينات ادواري هم حتي براي اين كارگران انجام نمي شود و قانوني بر آن حكم فرما نيست. متخصصين طب كار نيز به دليل نياز آموزشي جذب دانشگاهها شده اند و مابقي نيز به دليل ابهام در تعريف رديف شغلي سرگردان هستند.

آمار آسيب هاي شغلي كارگران فقط در مورد كارگراني موجود است كه شامل پرداخت غرامت شده اند و آمار بيماري هاي شخصي و شايع اسكلتي و عضلاني كه 60 تا 70 درصد جامعه جهاني كارگران با آن درگيرند، وجود ندارد.

اين بيماري در ايران شديدتر است، چون شرايط كاري در اينجا سخت تر است و تمام تجهيزات پرخطر از كشورهاي صنعتي و توسعه يافته به كشورهاي مثل ايران صادر مي شود.

حيطه فعاليت طب كار بسيار وسيع بوده و ماحصل آن سلامت نيروي كار و افزايش بهره وري و در نتيجه افزايش توليد است.

طبق مطالعات انجام شده تأثيرات اقتصادي بيماري و آسيب هاي ناشي از كار، اثري قابل توجه بر روي ميزان موفقيت يك سازمان دارد. به عنوان مثال با برقراري يك سيستم سلامت شغلي در يك سازمان، طي معاينات بدو استخدام، يك متخصص طب كار با شناختي كه از ماهيت كار و توانائي ها و ظرفيت هاي مورد تقاضاي كار دارد، مي تواند كار مناسب فرد را پيشنهاد داده و در ضمن اعمال ملاحظات لازم با توجه به ميزان سلامت و محدوديت هاي فردي، آن فرد را براي آن كار آموزش داده و كارآيي فرد در شغل مورد نظر را به حداكثر برساند.

سلامت مي تواند با افزايش ظرفيت هاي فيزيكي مثل قدرت و استقامت، و همين طور ظرفيت هاي ذهني مثل عملكرد شناختي و توانايي علت يابي باعث افزايش كارآيي فرد شود.