علاج قطعي ديابت؟

آيا اين بيماري جهانگير و شايع روزي به صورت قطعي درمان خواهد شد؟

80 سـال از نخسـتين کاربـرد باليني انسـولين مي گذرد. پيشـرفت هائي در درمـان ديـابت نـوع 1 بوجـود آمـده اسـت. پيـوند سلولهاي جزيره اي (لانگرهانس) در لوزالمعده حدود 15-10 سال است که انجام مي شود ولي بقاي يک ساله آن حدود 2% بود که يک شکست محسوب مي شود. اما با روشي که توسط دانشگاه آلبرتا در کانادا انجام شد و به دستورالعمل ادمونتون معروف شد بقاي پيوند تا 80% در عرض يکسال بالا رفت و مجدداً دنيا به سمت اين عمل جراحي برگشت.

در اين دستورالعمل بيماراني که کاهش قندخون شديد راجعه، تغييرپذيري شديد در سطح قند خون، عوارض ثانويه پيشرونده و شکست درمان هاي مرسوم را دارا بودند انتخاب شدند و البته پس از 2 سال 76% از آنها مجدداً به انسولين وابسته شدند.

وجود حتي تعداد اندکي سلول جزيره اي مي تواند فرد را در برابر عوارض تهديد کننده حيات محافظت نمايد. اما واقعيت اين است که اين مقاله ديدن نيمه پرليوان است و نيمه خالي ليوان اين است که اين عمل در 76% موارد منجر به شکست شده است و تنها گذشت زمان و پيشرفت هاي جديدتر علمي منجر به افزايش درصد موفقيت خواهد شد.

از ديدگاه سياست گذاري يک مسئول باقي مي ماند که آيا پيوند سلول هاي جزيره اي بايد به عنوان يک برنامه پژوهشي حفظ شود و فقط براي تعداد اندکي از بيماران کاملاً خاصي فراهم شود و يا اين که فناوري مزبور را بايد به طور گسترده تر در اختيار همه قرار داد. پيوند کل غده لوزالمعده کاملاً بهتر از پيوند سلول هاي جزيره اي عمل مي کند و ميزان بقاي 5 ساله پيوند در حدود 50 تا 70 درصد است که بسيار بيشتر از ميزان بقاي 10 درصدي پيوند سلول هاي جزيره اي است. به نظر مي رسد که سرمايه گذاري تحقيقاتي بيشتر نتايج پرباري به همراه خواهد داشت و در آينده اي نه چندان دور، تأثيري مثبت بر زندگي بسياري از بيماران خواهد گذاشت.