-
در حال حاضر از هر ۱۰ نفر يک نفر داراي سن ۶۰ سال و يا بالاتر
مي باشد ، در سال ۲۰۵۰ يک نفر از هر ۵ نفر ۶۰ سال و يا بالاتر مي باشد و در
سال ۲۱۵۰ از هر ۳ نفر يک نفر ۶۰ سال به بالا مي باشد .
-
جمعيت مسن نيز بخودي خود پير مي شود . پيرترها ( ۸۰ س به
به بالا ) داراي رشد جمعيتي سريعتري مي باشند
. در حال حاضر اين افراد ۱۱ درصد جمعيت ۶۰ سال به بالا را تشکيل مي دهند که
اين ميزان تا سال ۲۰۵۰ به ۱۹ درصد افزايش مي يابد . پيش بيني مي شود که تعداد
افراد ۱۰۰ سال به بالا در سال ۱۹۹۹
که تقريباً به ميزان ۰۰۰/۱۴۵
نفر بود تا سال ۲۰۵۰ به ۱۵ برابر يعني ۰۰۰/۲۰۰/۲
نفر افزايش يابد .
-
اکثريت جمعيت افراد مسن ( ۵۵ درصد
) را زنان تشکيل مي دهند . در ميان پيرترها اين تعداد به ۶۵ درصد مي رسد .
-
تفاوتهاي قابل توجهي در نواحي مختلف وجود دارد . بطور مثال ۱
نفر از هر ۵ نفر اروپائي ۶۰ سال به بالا مي باشد در حاليکه در افريقا اين
نسبت ۱ به ۲۰ مي باشد .
-
امروزه در بعضي کشورهاي توسعه يافته نسبت افراد مسن تقريبآً
۱ به ۵ مي باشد . طي نيمه اول قرن بيست و يکم اين نسبت ۱ به ۴ و در بعضي
کشورها ۱ به ۲ خواهد شد .
-
گر چه سرعت سالخوردگي در کشورهاي در حال توسعه بيشتر از
کشورهاي توسعه يافته مي باشد اين کشورها در مقايسه با کشورهاي توسعه يافته
زمان کمتري براي تطبيق خود با پيامدهاي سالخوردگي جمعيت دارند .
-
اکثريت جمعيت پير دنيا ( ۵۱ درصد ) در مناطق شهري زندگي مي
کنند . انتظار مي رود که اين ميزان تا سال ۲۰۲۵ به ۶۲ درصد افزايش يابد
. گر
چه تفاوتهاي زيادي بين کشورهاي توسعه يافته تر با کشورهاي کمتر توسعه يافته وجود
دارد . در کشورهاي توسعه يافته ۷۴ درصد افراد سالخورده در مناطق شهري سکونت
دارند . در حاليکه در کشورهاي کمتر توسعه يافته که سالخوردگان عمدتاً در
روستا زندگي مي کنند ، ۳۷ درصد افراد مسن در نواحي شهري ساکن هستند .
-
در طي نيمه دوم قرن بيستم ، ۲۰ سال به متوسط طول عمر افزوده
شده که اين مسئله باعث افزايش اميد به زندگي تا سن ۶۶ سالگي مي شود . اگر چه
تفاوتهاي عمده اي در بين کشورهاي مختلف جهان وجود دارد . در کشورهاي با حداقل
توسعه يافتگي مرداني که به سن ۶۰ سال مي رسند مي توانند توقع ۱۴ سال زندگي بيشتر را
داشته باشند . اين عدد در زنان ۱۶ سال مي باشد در حاليکه در کشورهاي توسعه
يافته تر اميد به زندگي در سن ۶۰ سالگي براي مردان ۱۸ سال و براي زنان ۲۲ سال
مي باشد .
-
تأثير پير شدن جمعيت بطور روزافزوني در نسبت وابستگي افراد
مسن مؤثر است . اين نسبت تعداد افراد در سن کار ( ۶۴-۱۵ ساله ) به نسبت افراد
مسن تر ۶۵ سال به بالا است که بعنوان يک علامت بار وابستگي روي کارگران
بالقوه مي باشد . در بين سالهاي ۲۰۰۰ تا ۲۰۵۰ اين نسبت در کشورهاي بسيار
توسعه يافته دوبرابر و در کشورهاي کمتر توسعه يافته سه برابر خواهد شد .
تأثيرات اجتماعي - اقتصادي ناشي از اين افزايش نسبت بر روي جامعه زمينه اي
براي تحقيقات بيشتر مي باشد .
