|
روز جهاني پيشگيري از خودکشي
۱۰ سپتامبر ۲۰۰۵ ، روز جهاني پيشگيري از خودکشي است . هرساله انجمن بين المللي براي پيشگيري از خودکشي با همکاري سازمان جهاني بهداشت ، از اين روز براي جلب توجه به مسئله خودکشي بعنوان يک علت هدايت کننده و نابهنگام مرگ و پررنگ کردن روشهائی که در آن مي توان از خودکشي ممانعت کرد ، استفاده مي کند . * اهميت رفتار مربوط به خودکشي : گر چه خودکشي يک علت نادر منجر به مرگ در سراسر دنياست ولي اثرات خودکشي خيلي اهميت دارد . هر ساله تقريباً يک ميليون نفر در دنيا بعلت خودکشي فوت مي کنند و افراد خيلي بيشتري اقدام به خودکشي مي کنند . گر چه اقدام يا تلاش آنها منجر به مرگ نمي شود با اين وجود اين تلاشها يک بار سنگين يا فشار هيجاني جدي براي افراد و خانواده هاست . خودکشي ها و اقدام به خودکشي ، هزينه هاي اقتصادي ، اجتماعي - خانوادگي - شخصي و بهداشتي ويژه اي را در بر دارد . بر طبق آمار جهاني - هزينه هاي اقتصادي سالانه در ارتباط با خودکشي حدوداً بيليونها دلار تخمين زده شده است . * علل خودکشي : رفتار خودکشي يک موضوع پيچيده اي است که با علل چندگانه و پنهاني مرتبط است . اما اين پيچيدگي به اين معني نيست که نمي دانيم چرا افراد زندگي خود را نابود مي کنند ، بلکه بيشتر در طي سالهاي اخير بر اساس تحقيقات جديد علل مربوط به رفتار خودکشي يادگرفته شده است . بيشترين علت متداول اقدام به خودکشي ، اختلالات رواني از جمله افسردگي ، الکليسم ، سوء استفاده از مواد و رفتارهاي ضداجتماعي و صدمه زننده است . يک تاريخچه خانوادگي از خودکشي يک عامل خطرساز مهمي براي اقدام به خودکشي است . اقدام به خودکشي قبلي ، خطر اقدامات مربوط به خودکشي غیرکشنده آينده را بخصوص در ۱۲-۶ ماه اوليه بعد از اقدام خودکشي افزايش مي دهد . فقر اقتصادي - اجتماعي - فرهنگي و شرايط اجتماعي و عدم سلامت جسماني همه با اقدام به خودکشي مرتبط هستند . بر خلاف اين پيش زمينه ،حوادث استرس آور مثل گسيختگي ارتباطي ، از دست دادن فرد مورد علاقه بحثهاي خانوادگي يا دوستانه ، مشکلات کاري يا قانوني و حوادث خجالت آور يا تحقيرآميز همه مي توانند در پيش بيني اقدامات مربوط به خودکشي فاکتورهاي مهمي بشمار آيند . دسترسي به وسايل کشنده خود يک عامل خطرساز و مهم و تعيين کننده براي رفتار خودکشي که منجر به مرگ خواهد شد يا نه ، هستند . * پيشگيري از خودکشي : مي دانيم که مي توانيم از خودکشي بطرق مختلف پيشگيري کنيم . شناسايي سريع و درمان به موقع و کنترل بيماران رواني بخصوص بيماران افسرده يک شيوه مهم براي پيشگيري است . دسترسي محدود به وسايل کشنده مربوط به خودکشي يک ديدگاه مهم است بطوريکه بتوانيم بسادگي اين وسايل را کنترل کنيم . به نظر مي رسد که يک سري از مداخلات بر اساس تشويق افراد در معرض خطر براي ياري گرفتن از پزشک خانوادگي و مراقبين بهداشت رواني اميدبخش باشد . شيوه اي که در آن رسانه ها درباره خودکشي گزارش مي کنند مي تواند بر رفتار مربوط به خودکشي تأثير بگذارد . اين تأثير بالقوه گزارشات رسانه ها درباره خودکشي براي مدت طولاني است که شناخته شده است . گزارش بي صدا ، دقيق و مسئولانه مربوط به خودکشي توسط رسانه ها ريسک فاکتور مربوط به خودکشي تقليدي را توسط افراد داوطلب در اجتماع به حداقل مي رساند . بر اساس اين دلائل ، سازمان جهاني بهداشت و تعداد زيادي از کشورها ، توصيه هايي در خصوص گزارشات مسئولانه رسانه ها بعنوان يک شيوه مهم در پيشگيري از خودکشي ارائه داده اند . از دست دادن فرد مورد علاقه بعلت خودکشي مي تواند بطور متفاوت از ، از دست دادن فرد مورد علاقه به علل طبيعي تجربه شود . عزاداري و غم احتمالاً سخت تر است و فرصتهاي کمتري براي عزاداري ، براي برخورداري از حمايت بعد از مرگي که بعلت خودکشي صورت گرفته ، ايجاد مي کند . ارائه حمايت مناسب در کاهش اثرات خودکشي براي خانواده عزادار بدين طريق مهم است . پيشگيري از خودکشي در آينده : در طي ۱۰ الي ۱۵ سال اخير پيشرفتهاي زيادي در مورد تشخيص علل خودکشي و عوامل خطرساز براي رفتار مربوط به خودکشي صورت گرفته است . چندين چالش مهم در مورد پيشگيري از خودکشي وجود دارد . يکي از حوزه هائی که اهميت دارد ، پيشرفت دريافتن شيوه هائی براي بهبود و درمان و کنترل افراد مبتلا به اختلالات رواني يا مشکلات مربوط به سوء مصرف مواد يا کسانيکه قبلاً اقدام به خودکشي کرده اند ، از طريق درمانهاي مشاوره اي ، رفتاري جديد و پزشکي و افزايش کنترل و پيگيري طولاني مدت مي باشد . حوزه مهم ديگري که مورد نياز است ، تشويق تشخيص افراد در معرض خطر خودکشي و افزايش آگاهي از مکان مناسب براي دريافت کمک مي باشد . افراد زيادي نيازمند آگاهي از نشانه ها و علائم افسردگي و رفتار مربوط به خودکشي و مکاني که مي توانند کمک را از پزشکان ، مراقبين بهداشت رواني ، رهبران مذهبي ... جستجو کنند ، هستند . بخصوص پزشکان و ساير مرقبين بهداشتي بايد آموزش لازم را براي تشخيص ، درمان و کنترل بهتر افراد در معرض خودکشي بويژه آنهائيکه دچار افسردگي هستند ، ديده باشند . پيشگيري از خودکشي زماني بيشترين تأثير را دارد که پيشگيري بعنوان يک تلاش با همکاري مراقبين بهداشتي و ساير افراد حوزه سلامتي صورت گيرد . پيشگيري از خودکشي مؤثر نيازمند يافته هاي تحقيقي طولاني مدت - تضمين شده - اصلي و فعاليتهاي پيشگيرانه است . |
