|
ديابت ديابت شيرين غيروابسته به انسولين ( ديابت نوع ۲)
ديابت در واقع يک اختلال متابوليسم ( مکانيسمي که بدن شما در طي آن غذاي خورده شده را به انرژي تبديل مي کند ) مي باشد . پس از هضم غذا ، مواد خوراکي بلعيده شده به مواد شيميايي که يکي از مهمترين آنها قند ساده ايي بنام گلوکز مي باشد تبديل مي شوند . گلوکز در واقع منبع اصلي انرژي بدن مي باشد . براي اينکه گلوکز به داخل سلولها راه يابد نياز به وجود يک هورمون اساسي بنام انسولين مي باشد. در واقع انسولين کليدي است که قفل در سلولها را براي ورود گلوکز باز مي کند . انسولين توسط سلولهاي جزاير لانگرهانس در لوزالمعده ترشح مي شود . لوزالمعده غده ايست بطول حدود ۱۵ سانتيمتر که پشت معده قرار گرفته است . در افراد ديابتي نوع II سلولهاي بدن به انسولين پاسخ مناسب نمي دهند و گلوکز بدرون سلول راه نمي يابد و داخل جريان خون انباشته مي شود و بدين ترتيب از طريق ادرار نيز دفع مي گردد و چون گلوکز با خود آب را نيز حمل مي کند باعث افزايش ميزان ادرار مي گردد و شخص دچار تشنگي و مصرف زياد آب مي شود . در واقع اين دو علامت - ادرار زياد و نوشيدن زياد - از اولين علائم ديابت هستند . ديابت دو نوع دارد و از هر ۱۰ نفر مبتلا به ديابت ۹ نفر به ديابت نوع II مبتلا هستند . حدود ۱۴ ميليون نفر در آمريکا مبتلا به ديابت نوع II هستند . پزشکان معتقدند علت شيوع بالاي اين نوع ديابت افزايش افراديست که بيشتر ميخورند ، کمتر ورزش مي کنند و دچار افزايش وزن هستند . ديابت نوع دوم معمولاً با بالا رفتن سن و بعد از ۴۰ سالگي ظاهر مي شود . با افزايش وزن - که خود مي تواند بعلت مصرف بالاي مواد قندي و چربي و ذخيره شدن آنها در بدن و عدم فعاليت مناسب باشد - سلولها پاسخ پذيري مناسب به انسولين را از دست ميدهند . به اين ترتيب سلولهاي غده لوزالمعده اقدام به توليد انسولين بيشتر مي نمايند که خود منجر به انباشت بيشتر انسولين مي شود . اين فرايند که مقاومت به انسولين ناميده مي شود خود مي تواند باعث فشارخون بالا و تغييراتي در سوخت و ساز کلسترول شود که چندان خوشايند نيست . ديابت نوع دوم يک بيماري خاموش و بي صدا مي باشد چرا که ساليان سال شخص را مورد تخريب داخلي قرار ميدهد بدون آنکه علائم قابل توجهي ايجاد نمايد و بهمين علت است که بيشتر از نيمي از مبتلايان به ديابت از آن اطلاعي ندارند . بسياري از افراد مي توانند براحتي با تغييراتي که در نوع زندگي خود ايجاد مي نمايند مانند کم خوردن و فعاليت بيشتر ، از ابتلا به ديابت اجتناب نمايند . ديابت مسري نيست . اما اگر يکي از بستگان درجه يک شما مبتلا به آن هستند شما بيشتر در خطر ابتلا هستيد . با اين اوصاف ، ديابت مي تواند يک بيماري ژنتيک باشد اما تا کنون پزشکان موفق به کشف ژن مخصوص آن نشده اند و مي توان گفت منظور از ژنتيک بودن آن اينست که مي تواند شخص را براي ابتلا به ديابت آماده نمايد و در واقع ساير مسائل محيطي ( شامل پرخوري ، فعاليت کم ، وزن زياد و ... )بايد وجود داشته باشد تا چنين شخصي به ديابت مبتلا شود . * شايعترين علائم :
* مهمترين عوامل خطرساز:
* تشخيص : بيماري ديابت با توجه به علائم و براحتي از طريق اندازه گيري ميزان قند خون ناشتا و يا روش ديگري که بنام GTT ناميده مي شود قابل شناسايي مي باشد .
* پيشگيري : همانطور که قبلاً اشاره شد فعاليت ورزشي منظم ، عدم پرخوري و جلوگيري از چاقي مي توانند مهمترين عوامل پيشگيري کننده باشند حتي اگر در افراد درجه يک فاميل فرد ديابتي وجود داشته باشد . * عوارض : ديابت در صورت عدم درمان کنترل مناسب مي تواند منجر به بيماري قلبي - عروقي ، سکته مغزي و اختلالات بينايي شود . اختلال در رگهاي محيطي نيز ميتواند منجر به زخمهاي بسيار شديد در اندامها که منجر به قطع اندام مي شوند و ناتواني جنسي در مردان شود . مشکلات کليوي نيز از ديگر عوارض ديابت هستند . اين نوع ديابت مي تواند به ديابت نوع وابسته به انسولين که بيماري شديدتري است پيشرفت نمايد . * درمان : در بسياري از افراد ، رژيم غذايي مناسب ، کاهش وزن و ورزشهاي منظم مي توانند نياز دارويي را مرتفع نمايند . اما اگر اين روشها مؤثر نباشند استفاده از داروها اجتناب ناپذير مي نمايد . اما فراموش ننمائيد که استفاده از داروها بمعني ترک کردن روشهاي قبل نيست . رژيمهاي دارويي متفاوتي وجود دارد که بر حسب مدت ابتلا به ديابت ،ميزان قندخون ، استفاده از ساير داروها و برحسب ميزان سلامت فردي از آنها استفاده مي شود . انواع داروهاي خوراکي کاهش دهنده قند خون براي کنترل ديابت توليد شده اند و امروزه مورد استفاده قرار مي گيرند . * ديابت حاملگي : بعضي از خانمها در طي حاملگي مبتلا به ديابت مي شوند که معمولاً پس از تولد نوزاد از بين مي رود . اين نوعي از ديابت نوع دوم مي باشد که به آن ديابت حاملگي گفته مي شود . پزشکان معتقدند اين نوع ديابت زماني ايجاد مي شود که غده لوزالمعده خانم باردار نمي تواند انسولين کافي براي مقابله با هورمونهاي حاملگي که منجر به مقاومت به انسولين مي شوند توليد نمايد . بهر حال احتمال ديابت حاملگي در شرايط زير بيشتر است :
شايان ذکر است طي هفته ۲۴ تا ۲۸ حاملگي ميزان قند خون مادر ارزيابي مي شود . معمولاً ديابت حاملگي با کمک رژيم غذايي مناسب و فعاليتهاي منظم کنترل مي شود . در غيراينصورت با تجويز انسولين که پس از تولد نوزاد قطع مي گردد ديابت حاملگي کنترل خواهد شد . بهر حال بايد توجه داشت ابتلا به ديابت حاملگي احتمال ابتلا به ديابت نوع دوم را در ادامه زندگي بالاتر مي برد . لذا پس از اتمام حاملگي نياز به دقت و ارزيابيهاي بيشتري مي باشد . |
