|
اهميت بيماريهاي قابل انتقال بين حيوان و انسان
نيمه اول قرن بيست و يکم شاهد و ناظر پيشرفت هاي شگفت انگيزي در عرصه علم و تکنولوژي مهار بيماريهاي عفوني واگيردار است ، تلاش ديرينه و مستمر جامعه بشري در مهار آفات سلامت ، دست آوردهاي عظيمي را شاهد بوده که ريشه کني آبله ، حذف و کنترل بيماريهاي خانمانسوز قابل پيشگيري با واکسن از اين دسته است . از سويي ديگر ظهور بيماريهاي نوپديد و بازگشت دوباره بيماريهايي که مي رفتند تا از عرصه گيتي حذف گردند آنچنان بلايي شد که خواب آرام ناشي از خستگي اين تلاش قديم را بر کابوسي دهشتناک بدل کرد . جنون گاوي ، آنفلوانزاي پرندگان ، سارس و ... از جمله بلاياي مهلکي بود که خواب نخبگان پزشکي را مشوش ، تجارت بين المللي و افکار جهانيان را پريشان ساخت و اين همه از قديمي ترين و نزديک ترين دولت جامعه انساني يعني حيوانات است ، که در ارتباط تنگاتنگ و تماس دائمي و استفاده از فرآورده هاي حيواني به انسان هديه شد . سرعت جابجايي انسان و حيوان از نقطه اي به نقطه ديگر جهان اعتقادات و فرهنگ غذايي غيربهداشتي ، وضعيت اقتصادي و معيشتي نامناسب وابستگي تمام عيار مهار اين بيماريها به فعاليت بخش هاي متعدد توسعه اجتماعي ،اقتصادي و ضرورت حمايت مالي و پشتيباني اعتباري از برنامه هاي کنترلي و نهايتاً انجام کار تيمي از عمده ترين نيازهاي مهار اين گروه بيماريهاست . بر اساس گزارشات سازمان جهاني بهداشت از ماين ۱۷۰۹ عامل بيماري زا ، ۸۳۲ عامل ( ۴۹٪ ) از حيوانات به انسان منتقل مي شوند .
|
