مقدمه

انسان اين اشرف موجودات، در پي دستيابي به کمال، به دنبال انتخاب است و اعتکاف انتخابي نيکوست، انتخاب همنشيني با قدسيان و فرشته خويان. معتکف، با پيوندي محکم و ناگستني با مبدأ هستي، در پي قرابت با محبوب، با چشيدن طعم شيرين وصل، چشمه سار جان را از زلال حضور، لبريز مي سازد و با خطاب "ارجِعي اِلي رَبّکَ" به منزلگاه دوست مي شتابد و با او خلوتي معنوي را مي آزمايد. اعتکاف سنت اسلام است، سنت اسلام ناب محمدي. عاشقان واله و شيدا، در سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم ماه رجب، پرده نشين وادي سلامت گشته و در کوثر بخشايش جان و تن شسته و صورت و سيرت از پليدي و رذيلت مي زدايند.
مؤمنان در اين ايام، مرغ جان را در حريم امن دوست به پرواز آورده و با دلي و با دلي لبريز از ذکر و دعا، به ضيافت رب الارباب بار يافته و سر بر آن آستان بي نياز مي سايند و .... تا يار که را خواهد و توفيق که را باشد.
در اين مختصر، به سير حرکت تکاملي بشر از نقطه آغازين تفکر تا رسيدن به عبادت و خضوع در پيشگاه رحماني اشارتي گذرا رفته است. اميد که مقبول طبع بلند "معتکفان کوي دوست" و برنامه ريزان و برنامه سازان ارجمند صدا و سيما واقع گردد.
در خاتمه از فاضل ارجمند جناب حجة الاسلام احد درويش گفتار که با تدوين اين نوشتار، ره توشه راهمان را فراهم نمود سپاسگزاريم.