سايت کودک و نوجوان شبکه آموزش - معارف

فرهنگ سخنان بانو فاطمه زهرا (ع)

· حديث 95

(جز خدا کسي نمي داند که از اين تقسيم کار تا چه اندازه خوشحال شدم، زيرا رسول خدا مرا از انجام کارهايي که مربوط به مردان است ، باز داشت) [1]

چهارم : زن و زينت و آرايش

1- عطر و زينت در نماز

در اسلام، به آرايش و عطر زدن، و استفاده از بوهاي خوش، براي شوهر و محارم ، يا در منزل ، و يا در حالت عبادت و نيايش، سفارش شده و نوعي عبادت است. آنچه نهي شده و سفارش به احتياط کرده اند، استفاده از عطرو آرايش براي نامحرمان يا در روابط اجتماعي است، که عامل فساد مي شود و حرام است.

در اين باره ، توجه به سفارش حضرت زهرا (س) در لحظه هاي واپسين زندگي ضروري است که پس از وضو گرفتن به «اسماء بنت عميس» فرمود:

· حديث 96

(اي اسماء ! عطر مرا، همان عطري که هميشه مي زنم، و پيراهني را که هميشه با آن نماز مي گذارم بياور و بر بالينم بنشين، هر گاه وقت نماز شد مرا از خداب بيدار کن، اگر بيدار شدم که نماز مي گزارم و اگر بيدار نشدن، کسي را به دنبال علي (ع) بفرست تا بيايد).[2]

2 – استفاده دائمي از بوي خوش

ام سلمه مي گويد: از حضرت زهرا (س) پرسيدم که آيا عطر و بوي خوش ذخيره کرده اي ؟

فرمود: آري، رفت و شيشه عطري آورد، و مقداري در کف دست من ريخت، بوي خوشي داشت که هرگز نبوئيده بودم.

گفتم: اين عطر خوشبخو را از کجا تهيه کرده اي ؟ فرمود:

· حديث 97

(اين عطر ، مشکي است که از بال و پر جبرئيل فرو ريخته است) [3]

3 – تهيه عطر براي شب عروسي فاطمه (س)

آرايش و عطر زدن براي زنان آنچنان ارزشمند است که هم عبادت به حساب مي آيد و هم مايه گرمي و شادابي زندگي زناشويي است.

پيامبر اسلام (ص) به اينگونه ظرافتهاي زندگي کاملاً توجه داشت که به عمّار ياسر مأموريت داد براي شب عروسي حضرت زهرا (س) عطرهاي خوشبو تهيه نمايد.

عمّار ياسر مي گويد: عطر خوبي تهيه کرده به منزل فاطمه (س) بردم، فرمود،

· حديث 98

(اي عمار ياسر! اين عطر چيست؟)

گفتم: پدرت رسول خدا (ص) مرا امر کرد ، تا فراهم نمايم.[4]

· ساده زيستي ß ح 88

· ساده پوشي ß ح 89 و 90

· سخنرانيهاي فاطمه (س) ß خ خطبه ها

· سرور و شادي فاطمه (س) ß ح 161 و 99

· سکوت سياسي ß ح 151

· سلام فرشتگان ß 197 و 198 ، 196

· سلام بر جبرئيل ß ح 122

· سياست و مبارزات ساسي ß م – مبارزات سياسي و ß د – دفاع و ß ش – شکوه ها و ß و – وصيت نامه سياسي

· شادي و خشنودي فاطمه (س)

· شعرهاي فاطمه (س)

· شکوه هي دردآلود و افشاگرانه

· شفاعت فاطمه

· شيعيان فاطمه

· شهادت و شاهد

اول : شادي و خشنودي

1– شادي فاطمه (س) از خبر شهادت

نزديکان پيامبر (ص) ديده بودند که در هنگام وفات رسول خدا (ص) صحبتهاي خصوصي و سرّي بين آن حضرت و فاطمه (س) صورت پذيرفت که در ابتدا، زهرا (س) گريست و در پايان صحبت آن حضرت، شاد و خندان دانه هاي اشک را پاک مي کرد.

جاي سئوال بود که علت گريه، و سبب خنده و شادي چه بود؟

پس از وفات پيامبر از حضرت زهرا (س) پرسيدند، جواب داد:

علت گريه نخستين اين بود که :

· حديث 99

(در ابتدا رسول خدا(ص) به من اطلاع داد که جبرئيل هر سال يک بار قرآن را بمن عرضه مي فرمود ولي امسال و هم اکنون دوبار عرضه کرد. من مرگ و وفات خود را نزديک مي بينم. دخترم با تقوا باش و صبر پيشه کن . من با شنيدن اين خبر گريستم، سپس در ادامه سخن فرمود: دخترم هيچ زني در مقام و منزلت مانند تو نيست پس در صبر و بردباري مانند کمترين زنان نباش و اين را بدان که تو نخستين کسي هستي که به من ملحق خداهي شد . با شنيدن اين خبر خوشحال شدم و خنديدم )[4]

2 – شادي ملائکه در پيروزي مؤمن

دو نفر از زنان مدينه در يک مسأله ديني و عقيدتي اختلاف پيدا کردند، يکي از آنها از دوستان فاطمه (س) و زني مؤمن و ديگري از دشمنان اهل بيت (ع) و فاسد بود، نزاع و خصومت را خدمت حضرت زهرا (س) کشاندند.

آن حضرت پس از شنيدن ادعا و استدلال هر يک ، با دليل و برهان قانع کننده نظر زن مؤمنه را اثبات کرد و ادعاي ديگري را باطل دانست ، بگونه اي که هر دو نفر پذيرفتند، پس از پايان يافتن اختلاف و نزاع ، زن مؤمنه اظهار خوشحالي کرد که حق پيروز شد و باطل محکوم گرديد ، حضرت زهرا (س) فرمود:

· حديث 100

(همانا شادي فرشتگان در غلبه تو بر آن زن فاسد بيش از شادي تست و اندوه و نگراني شيطان و دوستان شيطان در اين شکست بيشتر و شديدتر از آن زن شکست خورده است) [5]

دوم : شعرهاي فاطمه (س)

1 – شب ازدواج و ستودن شوهر

حضرت زهرا (س) در لحظه هاي آغازين زندگي ، لب به ستايش شوهر نمونه اش گشود و به شناساندن آن بزرگمرد پرداخت و فرمود :

==========================================================

[1] - مستدرک الوسائل ، ج 13 ، ص 48 و بحارالانوار ، ج 43 ، ص 81 و 31

[2] - کشف الغمه ، ج 2 ، ص 62

[3] - بحارالانوار ج 43 ، ص 95 ، 114 و امالي ، ص 42 مجلس ثاني

[4] - دلائل الامامه ، ص 26 و چاپ جديد، ص 103 و کتاب عوالم، ج 11 ، ص 334 و باب 5

[5] - امالي ، صدوق ص 595 و امالي طوسي ، ج 1، ص 191