آموزش

« پيدايش عکاسي در جهان »

عکاسي در اواسط قرن نوزدهم بوجود آمد و با پيدايش خود ، شکل کاملاً نوئي از ارتباط بصري را بوجود آورد . اين مشکل کاملاً جديد، براستي از اشکال ديگر کارهاي تصويري و هنرهاي تجسمي متفاوت است .

عکاسي در اروپا متولد شد و در آمريکا به تکامل رسيد . « ژوزف نيسفورني ئپس » افسر بازنشسته ارتش فرانسه، پس از مدتها تلاش و تحقيق توانست در سال 1822 اولين عکس دنيا را در املاک شخصي خود در يکي از دهکده هاي آن کشور به ثبت برساند . دهکده اي به نام « سن لودووارن » , در چند کيلو متري « شالن سورسن » . سال 1822 در واقع سال اختراع عکاسي است .

اتاقک تاريک و ارتباط آن با دوربين :اتاقک تاريک , از زمانهاي بسيار دور شناخته شده بود .در قرن يازدهم , «حسن ابن هيثم » که از دانشمندان مسلمان اهل بصره بود براي ديدن ستاره هايو مطالعه خسوف وکسوف از آن استفاده مي کرد .

اين اتاقک عبارت بود از جعبه يا اتاقکي که فقط برروي يکي از سطوح آن روزنه ريزي تعبيه مي شد . نور از آن عبور مي کرد و تصوير نسبتاً واضحي از آن روي سطح مقابل تشکيل که آن تصوير وارونه بود . اندازة روزنه بسيار مهم بود , زيرا اگر بيشتر از حد معمول مي شد , شعاعهاي نور در محل روزنه دچار تفرق مي شد و اگر هم اندازه روزنه از حد معمول کمتر مي شد , نور ها با هم تداخل کرده و به همين سبب تصوير نا واضح به دست مي آمد .

اين پديده طي جنگهاي صليبي به اروپا راه يافت و حتي از آن نقاشان وطراحان هم سودد بردند . چگونه ؟!

از آنجا که ,« لئوناردو داوينچي» نقاش ونابغه معروف قرن شانزدهم در يادداشتهاي خود ضمن خواص اتاقک تاريک, آن را « کامرا ابسکورا » نامگذاري کرد و روزنه ريز آن را « پين هول » ناميد .

نقاشان به اين صورت از اتاقک تاريک استفاده مي کردند که , صفحه اي را روي سطح مقابل روزنه نصب مي کردند و تصوير ي که برروي آن شکل مي گرفت را ترسيم مي کردند . بنابر اين تصويربدست آمده هم واقعي تر و هم از پرسپکتيو بهتري برخوردار بوده است .

در سال 1550 « ژرم کاردان » رياضيدان ايتاليايي , روزنه اتاقک را به عدسي محدي مجهز کرد وتصوير آن واضح تر شد . در قرن هفدهم , آينه 45 درجه هم به آن افزوده شد . آينه 45 درجه نور منعکس شده از موضوع را برروي صفحه اي در داخل اتاقک مي تاباند .

بعدها نوع کوچکتيري از اتاقک که به صورت تاشو بود و آن را بر يک تخت ثابت مي کردند و نور پس از برخورد با عدسي به آينه برخورد مي کرد ، آينه 45 درجه تصوير را به صفحه شيشه ايي مات ، که در سطح بالاي جعبه قرار داشت ، مي رساند .

تا اين زمان چيزي به نام عکاسي وجود نداشت تا اينکه يک اتاق جالب در آزمايشگاه يک شميدان آلماني به نام « شولتر » رخ داد . برروي کاغذي که آغشته به نيترات نقره و آهک بود برگ درختي افتاده پس از مدتي شوالتر براي برداشتن کاغذ مراجعه مي کند و مي بيند که کاغذ سياه شده ولي با تعجب به جاي برگها بر روي کاغذ نگاه کرد . جاي برگها سياه نشده بودند ، هرچند اين واقعه بسيار ساده بود و بعد مدت کوتاهي اين اثر برطرف شد اما باعث آغاز فعاليتهاي وسيع براي شناسايي مواد حساس به نور شد .

زمان مي گذشت و انسانها به کشفيات تازه و تازه تري مي رسيدند . در سال 1819 سرجان مرشل انگليسي محلول ثبوت را کشف کرد . اين محلول ماده اي بود از ( دو سود ) که باعث ثابت شدن تصوير مي شد .

با وجود اينکه عکاسي بتدريج گسترش مي يافت ، اما هنوز براي مردم ، سحر و جادو تلقي مي شد ، زيرا در مدت کوتاهي ، بوسيله نور تصويري واقعي بدست مي آمد . در آن زمان روزنامه ها اين تصوير ها را « آينه حافظه دار » مي خواندند .