چرا و چگونه ؟

چرا و چگونه ؟

اولین دزد دریایی چه كسانی بودند؟

دزدی دریایی كه در دریاهای بزرگ انجام می گرفت هزاران سال ادامه داشت.

حتی كشتی های متعلق به یونان قدیم و رومی ها، غالباً و بارها در دریای اژه و مدیترانه، مورد حمله این دزدان قرار می گرفته است. در حقیقت دزدان دریایی تدریجاً آن قدر قدرت و جسارت پیدا كرده بودند كه حتی جائی را كه اكنون تركیه نامیده می شود جهت مقرّ حكمروائی خود انتخاب كرده بودند.

به طوری كه رومی ها در سال 67 قبل از میلاد، ناچار شدند كه یك كشتی سرباز را برای گوشمالی دادن این دزدان جسور روانه و مقرّ حكمروائی آنها را خراب كنند.

دوره اوج شرارت و غارت دزدان دریائی بین سال های 1300 تا 1830 طول كشید. این دزدان دریایی بیشتر در بندرهای آفریقای شمالی مستقر شده بودند كه ایالت «بربرها» نامیده می شدند و عبارت بودند از: مراكش، الجزیره، تونس و تریپولی. آنها به كشتی های اروپائی كه از مدیترانه عبور می كردند، حمله كرده و بعد از غارت كشتی مسافرین آن را دستگیر كرده یا می فروختند، یا به صورت غلام درآورده و یا به عنوان گروگان نگاه می داشتند. بنابراین اگر الجزیره به سال 1830 توسط فرانسوی ها فتح نمی شد، شاید هرگز این غارت و چپاول دزدان دریایی هم به این زودی خاتمه نمی یافت.

یكی از اسم هائی كه برای دزدان دریائی داریم، لفظ «نوكانیر» است. این دسته دزدان بین سال های 1500 و 1600 در دریای اسپانیا به دزدی و غارت مشغول بوده اند. در اصل اصطلاح دریای اسپانیا، معنی سواحل كارائیب آمریكای مركزی و جنوبی را می دهد. در روزهای چپاول دزدان دریائی، این كلمه، همان معنی دریای كارائیب را می داده است.

«بوكانیر» ها غالباً ملاحان یا برده های فراری از كشورهای مختلف بودند كه در جزایر یا بنادر هند شرقی گرد آمده بودند. آنها عادت داشتند كه چهار پایان وحشی را شكار كرده و روی سیخ هائی خشك كنند كه آن را بوكن می نامیدند و بنابراین نام «بوكانیر» را از این اسم گرفته اند.

دزدان دریائی غالباً گنج ها و جواهراتی را كه از راه غارت و دزدی به دست می آوردند، در زیر زمین دفن می كرده اند. چون می خواستند كسی از جای گنج های آنها خبر نداشته باشد.

بنابراین، امروزه هنوز هم خیلی ها معتقدند كه بسیاری از این گنج های مدفون دزدان دریایی در طول سواحل گلف از فلوریدا تا تگزاس، پراكنده است.