موضوع

آستين پوستين شما دارد در ميان آتش هاي مناقل مي سوزد

آستين نو ، ‌بخور پلو

آش نخورده، دهان سوخته

آن فكري را كه تو كردي من هم كردم

آن گلابي را كه دستت نرسيده (بچيني) احسان پدرت مي كني؟

آنها دو تا بودند همراه،‌ ما ده تا بوديم تنها

آن تار مو غير اين چپه است

از چشمم بدي ديدم، اما از شما نديدم

از خودش ديوانه تر نديده بود

از ماست كه بر ماست

از هركس كه بخت برگردد سوار شتر هم كه باشد،

سگ او را دندان مي گيرد

استخوان لاي زخم گذاشتن

 اكبر ندهد، خداي اكبر بدهد

اگرتو كلاغي ، من بچه كلاغم

اگر چاه آب ندارد، براي مقني نان دارد

اگر خدا بخواهد همه را يكسان مي كند

اگر خر نخواهم به خانه ميرز هم بروم ؟

اگر دراز شد ديلم مي شود و اگر پهن شد بيل

بار الاغ را كه بردارند، پالونش را هم به منزل نمي رساند

انبر را كه در آتش گذاشتند دزد باخبر مي شود

اي بابا، تو تا ميري بنويسي و بليسي باباي ما را در آورده

اي بابا  مگر شده تعزيه تجره ؟

از اين ستون تا آن ستون فرجه

اينطور هم نمي ماند

اين هم شد تيشه ي درويش

اين هم شده مثل قليان دهبوره

بابا، بابا، سبيل چرب كنت را گربه برد

با بزرگان پيوند زدم

باغ شاه رفتي زياد نيايي، كم چرا؟

بالا بالا بنشين، حرفهاي گنده گنده بزن

بپا كوزه را نشكني

بجه خميره، خدا كريمه

براي خوردن سپهسالار ، براي دعوا بنه پا

براي يك دستمال قيصريه اي را آتش مي زند

بلايي به سرت هميارم كه نمرود به سر خودش نياردبو

بنازم اين سر را كه تا به حال نشكسته

به مالت نناز به شبي بند است      به حسنت نناز به تبي بند است

به مستراح افتاده ولي از بگي  كه نيفتاده

به نرخ دوغت مي زنم پنبه

به همه بله، به من هم بله

بيست من كشك را كي مي سابد؟

بيطاري از خر كور ياد گرفته

بيگانه وفا كند به از خويش است

پا داره را بگير بي پاهه به جاست

تا به نفع تو بود زر بود،حالا كه به نفع من است كاه زرد

تاپش پنج  نونش جار من حيرونم از اين كار

 تو چيزي گفتي من خوشم آمد، من هم حرفي زدم تو خوشت بيامد

 تو كدخداي دهي، من كدخداي مزرعه

 جارو بند دو بند چه قرب و منزلت دارد تا چه رسد به شما؟

چپش اياز خاص

چراغي را كه ايزد برفروزد    هر آنكه پف كند ريشش بسوزد

چشم آدمي را مگر خاك پر كند

حالا وقتشه

حساب گاو زردي آن را كردي ؟

حسن غلام آمد

حكايت مهماني اين بابا شده حكايت مهماني غلاغ و روباه

خدا از سلطان محمود بزرگتر است

خدا سرما را به قدر جامه مي دهد

خر برفت و خر برفت و خر برفت

 خرس را وا داشته اند آهنگري