سايت کودک و نوجوان شبکه آموزش - ادبيات

فرستاده خدا

قاضي اي بود كه پسري جوان داشت. او پسرش را خيلي دوست مي داشت. روزي اتفاقي افتاد و آن پسر مُرد. قاضي از مردن پسر خود بسيار ناراحت شد. روز و شب گريه و زاري مي كرد و هيچ كس نمي توانست او را آرام كند. كار به جايي رسيد كه نه به محل كار خود مي رفت و نه كارهاي مردم را انجام مي داد.

مرد حكيمي پيش او رفت و گفت: « سؤالي از تو دارم. تو قاضي مسلمانان هستي اگر لطف كني و جواب بدهي ممنون مي شوم. »

قاضي گفت: « هرچه مي خواهي بپرس. »

حكيم پرسيد: « چند سال است كه تو قاضي هستي؟ »

گفت: « پنجاه سال »

گفت: « اگر خدمتكار خود را بفرستي كه كسي را پيش تو بياورد و او نيايد، چه مي كني؟»

گفت: « ناراحت مي شوم. »

حكيم گفت:‌ « اي قاضي! خداوند فرزندي به تو داده بود. خدمتكار خود يعني مرگ را فرستاد تا پسرت را پيش او ببرد. چرا تو به حكم خدا رضايت نمي دهي؟ »

قاضي از اين حرف به خود آمد و فهميد كه چه اشتباهي كرده است. اين بود كه دوباره به محل كار خود رفت و به كار مردم رسيدگي كرد و كم كم دلش آرام شد.